Najczystsze myśli, niewypowiedziane słowa, dary, uczynki -
przez ocean, morza i przestworza do zabłąkanych serc i dusz,
ziemi wysuszonej słońcem, karmionej łzami małej dziewczynki
płyną dając miłość, wiarę i nadzieję, poskromią rozpacz. Już.

Duszy nie oddasz bez ciała, nie zabraknie ni serca, ni dłoni.
Napoisz spragnione usta, szukającą raju bratnią duszę.
Uwolnisz z uścisku rozpaczy, zatrzymasz czarną śmierć w pogoni.
Zrozumiałaś tę prawdę – na chwałę Boga siebie oddać muszę.